خاطرات یک دندانپزشک

ازت بدم میاد. چون به درد نمیخوردی. فقط یه سایه شوم بودی.تنها چیزی که یاد گرفته بودی  زدن ساز یاس و نا امیدی بود.انقدر سیاه حرف زدی تا تمام این پلیدی ها ها را در تار و پود وجودم حس کردم. حالم ازت به هم میخوره. نمیگم مسبب اصلی این داستانها تو بودی چون به اثر پروانه ای ایمان دارم ولی تو هم نقشت را خوب بازی کردی. در انرژی منفی دادن. در گرفتن روح امید و انگیزه . مجبورم کردی تا حذفت کنم. هر چند که هنوزم شومی و هنوز هم احساس خوبی ندارم از بودنت. ولی میروم تا اخر بیکرانها. از صفر شروع خواهم کرد و طرحی نو میکشم. همه ابرها را پاک میکنم. دل ما از بارون و غروب و سایه پره.به جای تو در همه عکسها یه گلدون میذارم و رهایت میکنم ...

از قبرستان ارزوها صدای زوزه سگ می اید ......و تو ان طرف نقطه چینهای ذهنم ایستاده ای و داری با لبان بسته میخندی...

در روزگاری نه چندان دور طبیبی در شهر زندگی میکرد به نام عمونوروز . یه روز این عمونوروز قصه ما از کفشهای عتیقه و بوگندوی قدیمی خسته شد و تصمیم گرفت اونها را یه جا گم و گور کنه. برا همین چاله ای کند و کفشها رو انداخت تو چاله و روش هم رید و باز خاک ریخت!از قضا رندی که مترصد فرصت بود نوروز را تعقیب کرد و کفشها را از زیر خاک دراورد. و همه جا اواز همی داد که من ان نوروز مشهورم! عمونوروز که به خیال خودش از دست کفشها راحت شده بود اونها رو پای رند نابکار دید پس حیلتی اندیشید و پیغام داد که ای بیچاره چه نشسته ای که بر سر حاکم شهر ریده اند و رد کفشهای نوروز را بر کله پادشاه یافته اند !. الان است که گزمه های شهر سر برسند و عمودی افراشته و تو را عقوبت نمایند! رند لختی اندیشید و سپس کفشها را رها کرد و گریخت. نوروز طبیب هم فهمید که این کفشها داستان همان تف سربالاست پس تصمیم گرفت انها را در گنجه نگه دارد تا در فرصتی مناسب دوباره نیست و نابودش سازد....

اخیش راحت شدیم از نوشتن و خواننده و وبلاگ و این دنیای مجازی....