خاطرات یک دندانپزشک

اره باورم شد که تو هم مثل من فکر میکنی و تو هم همینی هستی که من هستم. با خواندن چند کتاب و بلغور کردن یه سری جمله های زیبای تهی نه تو من میشوی و نه من بودنت را جدی خواهم گرفت.... من را به حال خودم بگذار. میخواهم هیچ بودنت را گریه کنم....

جالب است که شهریورها همیشه تنها بودم... پارسال هم .... و امسال هم.. نمیدانم در شهریور و بوی پاییزش چه سری نهفته است که من را یاد خودم میاندازد و یاد خاطرات قدیمی٬ البومها و عکسهای خاک گرفته و حتی اهنگهای قدیمی. دیروز چقدر نوار و البوم قدیمی از انباری پیدا کردم....

من همه چیز را ساده٬ رک و صریح میخواهم.

چقدر  جای  سیگار  میان انگشتانم خالیه... ولی نه دود سیگار غبار اندوه را پاک میکند و نه خاکسترش تیرگی ها را می زداید...

مهم من و تو نیستیم. مهم باورها و دنیاهایمان بود که بیش از هزار و اندی سال است که از هم جدا شده است. و دوست من ..... من در گورستان فراموشی چاله ای به وسعت تو و تمام انهایی کنده ام که راهمان یکی نبود......

فاصله بین من و تو فقط یک قدم بود. ولی در این یک قدم چقدر حرفها و تفاوتها قرار داشت...